سال‌هاست در آبیِ دوردَست پی نخِ تسبیحی می‌گردیم که ما را چون دانه‌های جدا از هم، به یکدیگر نزدیک کند. مفاهیمی که ما را با یکدیگر هم‌کلام‌ و هم‌وطن کند و عناصری که بینِ ما حرف مشترک ایجاد کند. در این سال‌ها امید، پیوستگی و آهستگی، قطب‌نمای راهِ ما بود. هر شماره‌ی آبی دوردست به سهم خویش می‌کوشد تا به بخشی از مفاهیمِ عمیقِ زندگی، شناخت و به آثارِ سینمایی سرزمین‌مان، ایران، با نگاهی از دور، جان تازه ببخشد. کوتاه سخن، «آبی دوردست» قرار است یادآوری باشد، برای پذیرفتن نشدن‌ها و نرسیدن‌ها، برای امیدی که از خیال سرچشمه می‌گیرد، درآمیخته با هنر، موسیقی، فرهنگ و ادبیاتِ ایران زمین؛ امیدی ریشه در خیال و باریک‌تر از مو که سرِ گسستن ندارد. برای تلاش‌ها و سوت زدن در تاریکی‌ها، حتی اگر کسی برای نجات ما نیاید، حتی اگر پاسخی در کار نباشد. حتی اگر خسته باشی، و پیش از به صدا درآمدن سوتِ پایان، تو به آخر رسیده باشی...

اپیزودها را می‌توانید از این‌جا بشنوید.